Zondag 2 augustus zijn we na exact 1 maand in Santiago aangekomen. Om 12u was er een mis, maar die viel wat tegen omdat er niet met het befaamde wierrookvat geslingerd werd. Ons ma is de volgende dag nog eens gegaan en toen was het wel de moeite. De jeugd lag ondertussen zijn roes uit te slapen van de avond voordien. Rond 19u hadden we wat flessen gekraakt op het plein voor de kathedraal en rond 24u zijn we met de bende uit de laatste bar gestrompeld. We hadden geluk dat Sebrina niet drinkt want anders hadden we het hostel niet teruggevonden. (Ons ma lag al in bed.)
De avond nadien kregen we een gratis diner in de parador, een superchique hotel naast de kathedraal. Daar krijgen de eerste 10 pelgrims gratis ontbijt, lunch of diner. We kregen pastasalade en omelet met friet in een klein zaaltje naast de keuken, maar het was het wachten wel waard.
Nu zitten we in Fisterra, het meest westelijke punt van Europa, maar door de mist is hier spijtig genoeg niks van de zee te zien. Op aanraden van onze Seppe zullen we straks in een gezellige bar afscheid nemen van de laatste vrienden, veel mensen zijn al naar huis vertrokken.
Het voelt toch wel raar dat het gedaan is, een maand hebben we niet moeten nadenken over de invulling van onze dagen. Het was een speciale ervaring om een maand alleen maar te moeten stappen, uit een rugzak van 7kg te leven en zoveel mensen te leren kennen.
Toch zijn we content dat we overmorgen naar huis vliegen en we zijn heel blij met al jullie toffe reacties!
